ΑΠΟΨΗ: RBG

του Γιώργου Πάσχου

To ζήτημα της ισονομίας και κοινωνικής ισότητας μεταξύ γυναικών και ανδρών αποτελεί ένα από τα σημνατικότερα ζητήματα του σύγχρονου κόσμου και παραμένει στην επιφάνεια καθώς δεν έχει επιλυθεί ακόμα. Το νέο ντοκιμαντέρ των Betsy West και Julie Cohen RGB προσεγγίζει το σημαντικό αυτό ζήτημα, ρίχνοντας φως σε μια άγνωστη για την Ευρώπη, αλλά ευρέως διαδεδομένη για τα αμερικανικά δεδομένα, ιστορία η οποία εισάγει το θέμα της γυναικείας καταπίεσης και του φεμινισμού στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Το εγχείρημα των δύο Αμερικανών σκηνοθετριών επικεντρώνεται στη ζωή και το έργο της Ruth Bader Ginsburg, της πρώτης γυναίκας που κατάφερε να χριστεί δικαστής φτάνοντας μέχρι το Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών και καταφέρνει να κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού, σκιαγραφώντας με έναν πρωτοποριακό τρόπο το πορτρέτο της Ginsburg, μέσω συνεντεύξεων τόσο της ίδιας όσο και μελών του στενού οικογενειακού περιβάλλοντος της. Παράλληλα η χρήση αρχειακού υλικού προσφέρει στη ταινία περαιτέρω λεπτομέρειες σχετικά με το παρελθόν της Ginsburg και βοηθά το κοινό να κατανοήσει τα προβλήματα που αντιμετώπισε η Ginsburg, ούσα γυναίκα, στον εργασιακό και πανεπιστημιακό χώρο. Παράλληλα, τα flashbacks που χρησιμοποιούνται δίνουν τη δυνατότητα στους θεατές να εμβυθιστούν ακόμα περισσότερο στην άλλοτε πρωτοπρόσωπη και άλλοτε τριτοπρόσωπη αφήγηση.

Παρόλα αυτά πρέπει να αναφερθεί το γεγονός ότι οι σκηνοθέτριες, παρότι έχουν στα χέρια μια σημαντική περσόνα και έναν βασικό μέτοχο του αμερικανικού φεμινιστικού κινήματος αναλώνονται σε διάφορες περιφερειακές ιστορίες, όπως του συζύγου της και του γάμους τους δίχως να καταφέρουν να φτάσουν στη καρδία του ζητήματος, το οποίο φυσικά είναι η γυναικεία χειραφέτηση και το φεμινιστικό κίνημα, που γεννήθηκε την δεκαετία του 70 στην Αμερική. Σίγουρά το ντοκιμαντέρ ενσωματώνει ένα χολλυγουντιανό μοντέλο πλοκής και αφήγησης, το οποίο δεν προσεγγίζει με την απαιτούμενη σοβαρότητα μια γυναίκα , η οποία έχει παλέψει για τα δικαιώματα του κοινωνικού φύλου της και έχει υποστεί διακρίσεις. Σίγουρά το ντοκιμαντέρ σε μια περίοδο που το ζήτημα της γυναικείας απελευθέρωσης είχε εισέλθει και πάλι στο προσκήνιο, εταιρίας του σκανδάλου Weinstein , θα μπορούσε να ασκήσει μια οξυδερκή κριτική σε αυτό το φαινόμενο κοινωνικής παθογένειας και να μην αναλωθεί σε ένα χαρούμενο παραμύθι για μια μεμονωμένη γυναίκα, που κατάφερε να ξεγελάσει το ανδροκρατούμενο σύστημα και να φτάσει σε ένα υψηλό αξίωμα εντός του αμερικανικού δικαστικού σώματος.

Σε γενικές γραμμές το RGB αποτελεί μια ευχάριστη και σωστά δομημένη ταινία, η οποία επιλέγει να προσεγγίσει με ένα περισσότερο χιουμοριστικό και λιγότερο σοβαρό τρόπο, μια γυναίκα, η οποία παλεύει καθόλη τη διάρκεια της ζωής της για τα δικαιώματα, όχι μόνο των γυναικών αλλά και όλων των μειονοτήτων. Αξίζει κανείς να την παρακολουθήσει καθώς αντλεί πλούσιες πληροφορίες και υλικό σχετικά με την Ruth Bader Ginsburg, μια γυναίκα, που παρά τη γενική αναγνωρισιμότητα και αποδοχή της από τη Αμερικανική πολιτεία παραμένει σχεδόν άγνωστη στο ευρωπαϊκό κοινό.

 



Leave a Reply